انسانها در زمانهايي از زندگی خود اونقد خوب و به قول خودمون صل اللهی هستن که خدايش  اصلا حرف ندارد. نماز شب ، روزه هاي مستحبي، نماز جماعت، زيارت، هيات و خيلي از اين كارهاي خوب و همه به سرش قسم مي خورن و هي بهش التماس دعا مي گن. عمر مي گذره و مي گذره يه وقت يك دفعه تو يك شرايط و موقعيتي مي بينه كه به چه راحتي گناه كرد و پس افتاد بنابريان براي اين آدم هنوز(به وقتش) اتفاق نيافتاده بود. حالا بعد از عمري تديين و دين داري مي بينه اي واي مثل آب خوردن گناه كرد و از خدا شرم و حياء نداشت.  نفس انسان از بس خبيث و مرموزه، مخفي كاريهاي فراواني داره كه ممكنه ۳۰-۴۰-۵۰ سال خودشو نشون نده اما بوقت و در شرايطش خودشو نشون مي ده و مي گه ذات من اينه قبليا همش عرضي بود.

خدا ما را از به وقتش يا همون زمان امتحانات، موفق و سربلند بيرون بيار.