پیامبر گرامى (ص) در روایتی فرموده است: «حب الوطن من الایمان» علاقه به وطن، جزء ایمان است.

شیخ بهایى تفسیرى بسیار نغز و عمیق از این حدیث ارائه مى‌کند که بسیار در خور تامل است. تقریبا همه افرادى که این حدیث را معنا کرده‌اند وطن را وطن جغرافیایى و زادگاه دانسته‌اند، برخى از روشنفکران نیز این حدیث را تاییدی بر ناسیونالیسم، وطن پرستى و ملى‌گرایى تفسیر کرده‌اند. اما شیخ بهایى در تفسیرى از این حدیث چنین مى‌سراید:

این وطن مصر و عراق و شام نیست / این وطن شهرى است کو را نام نیست

زانکه از دنیاست این اوطان تمام / مدح دنیا کى کند خیر الانام

اى خوش آن کو یابد از توفیق بهر /  کآورد رو سوى آن بى نام شهر

تو در این اوطان غریبى اى پسر / خو به غربت کرده‌‌اى، خاکت به سر

آنقدر در شهر تن، مانده اى اسیر /  کان وطن یکباره رفتت از ضمیر

رو بتاب از جسم و جان را شاد کن /  موطن اصلى خود را یاد کن

زین جهان تا آن جهان بسیار نیست /  در میان جز یک نفس در کار نیست

تا به چندان شاهباز پر فتوح / باز مانى دور از اقلیم روح