نور مبین

سالياني مجاز مي گفتم                  طره‌هايي دراز مي گفتم

رو به قبله دولا و راست شدن          نام او را نماز مي گفتم

موي عاريتي عقرع را                    جعد زلف اياز مي گفتم

گرم در قيل و قال دنيا را               عالم سر فراز مي گفتم

مردك از شام و كوفه مي آمد         منش اهل حجاز مي گفتم

آنكه صفحه را بود و دستاري         زاهد اهل رازش مي گفتم

وآنكه را ز رطب و يابسي گفتي       با  ولي همتراز مي‌گفتم

عنكبوتي را مگس نموده شكار       همسر جره باز مي گفتم

نام دانش به مشتكي الفاظ             با چه كبر و چه نازي مي گفتم

تا رسيدم به مطرب و ساقي           با چه وجد و چه ساز مي گفتم

حمدلله كه گشت معلومم               سالياني مجاز مي گفتم

بعد از آن در دل سحر گاهان         با چه سوز و گداز مي گفتم

همه يار است و نيست غير از يار     واحدي جلوه كرد و شد بسيار