نور مبین

قرآن كريم در آيه 30 سوره فصلت دستور به استقامت در دين مي‌دهد و مي‌فرمايد: إِنَّ الَّذِينَ قالُوا رَبُّنَا اللَّهُ ثُمَّ اسْتَقامُوا تَتَنَزَّلُ عَلَيْهِمُ الْمَلائِكَةُ أَلَّا تَخافُوا وَ لا تَحْزَنُوا وَ أَبْشِرُوا بِالْجَنَّةِ الَّتِي كُنْتُمْ تُوعَدُونَ‏

از اين آيه مباركه مي توان نتيجه گرفت مؤمنان با اينكه ايمان به خدا

دارند ولي در برخي موارد هواي نفس بر آنها غالب شده و گوش به

خواسته‌هاي نفساني خويش داده و در نتيجه از صراط مستقيم

منحرف مي‌شوند. بنابراين استقامت در دين مساله بسيار مهمي

است. خداوند به مومنان مي فرمايد با اينكه گناهان مختلفي فرا روي

شما قرار ميگيرد ولي مثل يوسف صديق صبر كنيد و تن به گناه ندهيد

تا از عوالم غيب، ملكوتيان و جبروتيان را مشاهده كنيد. در واقع

آسمانيها براي زيارت بنده پاك و طاهر خدا به زمين هبوط مي كنند.

همچنين در آيه 16 سوره جن درباره نتائج استقامت در دين مي فرمايد

« وَ أَنْ لَوِ اسْتَقامُوا عَلَى الطَّريقَةِ لَأَسْقَيْناهُمْ ماءً غَدَقاً» اگر بر شريعت

و صراط مستقيم دين ثابت قدم باشد آب زيادي(علم) به شما مي‌نوشانيم.

اينكه ملائكه بر ما نازل نمي شوند و از «ماء غدق» بي بهره هستيم

نشان گر اين است كه در راه دين استقامت نداريم از روي سهو و يا عمد حرام خدا را مرتكب مي‌شويم.

بنابراين در مسير كمالات انساني بر اساس سفارش حضرت ايه الله

بهجت نيازي به دستورالعمل و اذكار و اوراد خاص بجز ظاهر شريعت

نداريم. در واقع ايشان مخاطبان خود را دستور به استقامت در دين

مي دهند. اگر به راستي و خالصانه به جدول وجودي خودمون مراجعه

كنيم مي بينيم كه شيشه خورده‌هايي در درون ما وجود دارد كه ما را

از ثابت قدم بودن در دين باز مي‌دارد.

مهم پاك كردن اون شيشه خورده‌ها و علف هرزه‌ها و تار موهاي

موجود در زواياي پنهان نفس ما است كه به وقتش ما را زمين گير

مي‌كند و اين جزء از عين ثابت ما نشات نمي‌گيرد. به فرموده خواجه

عبدالله انصاري «همه از عاقبت مي ترسند و عبدالله از سابقت»

بر اساس فرموده دعاي مناجات ابو حمزه ثمالي به خدا عرض مي

كنيم: خدايا اگر ديدي گناه تو را انجام مي‌دهم نه به اين خاطر است

كه تو را اخف الناظرين و المطلعين مي دانم و يا دربرابر جبروت تو

خواستم بايستم، نه بلكه «غلبت هوائي».