نور مبین

 
 عَظُمَ يا سَيِّدى اَمَلى وَسآءَ عَمَلى فَاَعْطِنى

و برتر كسى كه اميدواران بدو اميد دارند اى آقايم آرزويم بزرگ و عملم زشت است پس تو

مِنْ عَفْوِكَ بِمِقْدارِ اَمَلى وَلا تُؤ اخِذْنى بِاَسْوَءِ عَمَلى فَاِنَّ كَرَمَكَ

از عفو خويش به اندازه آرزويم به من بده و مرا به بدترين عملم مؤ اخذه مكن زيرا كرم تو برتر است

يَجِلُّ عَنْ مُجازاةِ الْمُذْنِبينَ وَحِلْمَكَ يَكْبُرُ عَنْ مُكافاةِ الْمُقَصِّرينَ

از مجازات گنهكاران و بردباريت بزرگتر است از مكافات تقصيركاران

وَاَنَا ياسَيِّدى عائِذٌ بِفَضْلِكَ هارِبٌ مِنْكَ اِلَيْكَ مُتَنَجِّزٌ ما وَعَدْتَ مِنَ

و من اى آقايم به فضلت پناهنده گشته و از تو بسوى خودت گريخته ام و خواستارم آنچه را وعده كردى از

الصَّفْحِ عَمَّنْ اَحْسَنَ بِكَ ظَنّاً وَما اَنَا يا رَبِّ وَما خَطَرى هَبْنى

چشم پوشى نسبت به كسى كه خوش گمان به تو است ، من چه ام پروردگارا؟ و چه اهميتى دارم ؟ مرا

بِفَضْلِكَ وَتَصَدَّقْ عَلَىَّ بِعَفْوِكَ اَىْ رَبِّ جَلِّلْنى بِسَِتْرِكَ وَاعْفُ عَنْ

به فضل خويش ببخش با عفو خود بر من نيكى كن و منت گذار، پروردگارا مرا به پوشش خود بپوشان

تَوْبيخى بِكَرَمِ وَجْهِكَ

توضیحات:

در روایات می خوانیم که دعا مخ عبادت است و این نشان دهنده اهمیت دعا می باشد.مگر در دعا چه چیزی نهفته است که اصل و مخ عبادت نام گرفته .بنابر این ضرورت دارد در مورد دعا تامل و دقت بیشتری داشته باشیم.

یکی از مباحث مهمی که در دعا مطرح است این است که در دعا  ومناجات انسان به کوچکی و وذلیل بودن خودش در پیشگاه الهی معترف باشد و بداند که مولا و عبد کیست.این مهمترین و شاید تنهاترین هدف دعا است.ولی متاسفانه در دعاهای ما جای عبد و مولا عوض گردیده.نعوذ به لله ما طوری دعا می کنیم گویا اینکه خدا بنده ما است هر چه می خواهیم به خدا دستور میدهیم  و زود هم می خواهیم آنرا به ما بدهد.این شیوه دعا و بندگی کردن نیست .بلکه باید در دعا بگوییم خدایا از ما چه می خواهی تا ما برای توی خدا انجام دهیم.خود دعا خواندن و حرف زدن با خدا اصل است ولی حاجت خواستن موضوعیت نداردُبلکه از آن روی از خدا تقاضا داریم که خودش فرمود(ادعونی استجب لکم)دیگر به نتیجه نباید کاری داشته باشیم.