وَإِن مِّنكُمْ إِلَّا وَارِدُهَا كَانَ عَلَى رَبِّكَ حَتْمًا مَّقْضِيًّا(سوره مبارکه مريم آيه 71)

 جهنم

آیا تا به حال در ایه فوق تدبر و تفکر کرده اید می دانید معنی ان چیست؟معنی آیه این است که همه انسانها به جهنم می روند و این برای پروردگارت امری حتمی و مقضی و شدنی است.

پناه می بریم بر خدا.چه کسی تاب و تحمل اتشی که حضرت امیر در دعای کمیل می فرمایند « هذا ما لا تقوم له السماوات و الارض و کیف احتمالی لبلاء الاخره و انا عبدک الضعیف الذلیل و الحقیر و المسکین والمستکین»حالا چه کسی برات عدم ورود به جهنم را به ما داده که اینقدر بیخیال هستیم نمی دانم!

یکی از تفاسیری که ذیل آیه شریفه فوق از اهل معرفت ذکر شده این است که می فرمایند منظور از جهنم که خداوند متعال می فرمایند همه شما وارد آن می شوید همین دنیا است.این دنیا با همه سختی ها و گرفتاریها رقیقه عذاب اکبر روز قیامت است و ما برای رسیدن به جمال الهی چاره ای نداریم که زیر این تیغ جلال الهی ریز ریز شویم.پناه می بریم بر خدا.اینجاست که اهل بیت علیهم السلام به کمک شیعی و محبانشان جهت شفاعت می آیند.

در روایات متعددی آمده است که سبب نامگذاری وجود مبارک حضرت زهرا – سلام الله علیها – را به نام مقدّس «فاطمه» سئوال کردند. حضرت پاسخ فرمودند: «این نام را جبرئیل امین از سوی ربّ اعلی آورده است و در ادامه کلام می فرماید: «لانّها فَطَمت شیعَتُها و مُحبیها عَن النّار». معنای عرفی این سخن چنین است که حضرت فاطمه زهرا- سلام الله علیها- در روز قیامت، با شفاعت و بذل عنایت خود، شیعیان و محبّانش را از آتش جهنم نجات می دهد. غالب خلق به همین مقدار متوقف می شوند و این آرزو بلکه امید همگان است که مورد توجّه آن بانوی مطهّرقرار گیرند و این مایه بس امیدواری است برای امّت حبیب خدا که فرمود: « شیعیان و محبّانش راچه اگر می فرمود. « تنها شیعیانش را.. » جمع کثیری از امت رسول الله، شامل این فضل و کرم نمی شدند.

 نیازمندی بندگان خدا به فِطامشان از آتش پنهانی دنیا

نکته مهم و شایان توجه این است که خلق خدا، هم اکنون که در عالم طبیعت به سر می برند، از نقمات جهنم می خورند و نوش جان می کنند و بر سر بهرمندی از رنج و عذاب دوزخ با یکدیگر به نزاع می پردازند. ایشان بالفعل در دوزخ حضور دارند، در حالیکه نمی فهمند و نمی دانند و باید کسی ایشان را از آتش جهنّم فطام کند و باز ستاند. مانند آن طفلی که دوران شیر خوارگی خود را سپری کرده و باید اورا از شیر گرفت. تقاضای شیر دارد و اشک می ریزد، امّا رشد و کمال وی در گرو جدایی از پستان مادر است. خلق خدا نیز باید از جهنّم دنیا جدا شوند، تا به کمال و فلاح و گذر از عالم طبیعت رسیده، قابلیت ورود به عوالم اعلی را پیدا کنند.

 کار خاندان پاک پیامبر – صلوات الله و صلواته علیهم اجمعین – باز گرفتن خلق خدا از آتش دوزخ دنیا است.

خلق خدا به نقمات و رذایل این جهنّم عادت کرده و اُنس گرفته اند و با جدایی از آنها، دچار غم و رنج و مصیبت می شوند و فریاد اعتراض سر می دهند که « ما را از این آتش شیرین جدا نکنید، رهایمان کنید. ما می خواهیم تا ابد در این دوزخ بمانیم » ولی وجود نازنین آن ذوات مقدّسه، در عین حال که مطلق رحمت، عطوفت و دلسوزی نسبت به خلق خدا هستند، اما به سختی و رنجش آنها راضی می شوند تا به سختی ها و رنج ها ی بزرگتر و شدید تری دچار نشوند. بنابر این بلایا و گرفتاری ها یی که برای بندگان خدا فراهم می شود، از ناحیه همان خداوند رحیم و رئوف است و اگر کسی را به رنج و مصیبتی دچار می بینم، گمان نبریم که دچار عتاب و عقاب الهی شده است، بلکه همه الطاف ویژه الهی است که مایه رشد و کمال انسان است.