نور مبین

نسبت تابش نور امام علیه السلام به قلب مومن نه تنها همانند نسبت تابش خورشید به زمین است بلکه بیشتر از آن می باشد به گونه ای که بیشتری آن حد و اندازه ندارد.همان گونه که اگر خورشید بیش از اندازه بر زمین بتابد حیات از بین خواهد رفت ،تابش نور امام به قلب مومن همین گونه است.اگر نزدیکی امام به مومن بیش از آن باشد که هست،مومن و همه لوازم وجود او از میان خواهد رفت.نسبت قرب و بعد مومنان به امام و نیز میزان تحمل آنان نسبت به تابش نور ولایت متفاوت است و هر کدام به اندازه گستره وجود و کمالات خویش توانایی قرب به امام و برخورداری ار آن نور را دارندو نه بیشتر به گونه ای که اگر نور ولایت اندکی بیش از ظرفیت و توان آنان بر ایشان بتابد نه ایمانشان باقی می ماند و نه کمالات مومنانه آنان .بر همین اساس است که برخورداری مومنان از مراتب علم آن حضرات معصومین علیهم السلام متفاوت است و همگان از خواص یاران او و از اصحاب سر و ویژه نیستند.