عرفات؛ روز توجه به وجود ذى جود و اقدسِ ذخیره عالم غیب و شهود

صحرای عرفه، جایی که "سعی" مسافران "صفا" را در صعود به خویشتن به خاطر سپرده است و جغرافیای آن محدود به یک نقطه از خاک نیست همه جا حریم یار است و هرکه با یار باشد بر بال عرفه به ارتفاع معرفت صعود می کند.

 

در عرفات بیشترین توجه حجّاج شیعه متوجه وجود ذى جود و اقدسِ ذخیره عالم غیب و شهود حضرت بقیّة الله الاعظم (عجّل الله تعالى فرجه الشریف) است; چون در روایات آمده است که آن وجود نازنین هر سال در موسم در عرفات حضور دارد.

یک عمر در پى تو سفر کردم *** با آتش فراقِ تو سر کردم / روزم به انتظار تو، شب گردید *** شب را به شوق وصل، سحر کردم/ با کیمیاى عشق تو این دل را *** ارزنده تر ز گوهر و زر کردم / هر محفلى که یاد تو مى کردند *** دل را که خفته بود، خبر کردم / جز مهر رویت اى گل زهرایى *** از دل هر آنچه جز تو، به در کردم / سوداى هر که جز تو در این سر بود *** سودى نداشت، بلکه ضرر کردم / در مکّه، در منا، جبل الرّحمه *** با عشق تو به هر چه نظر کردم / چون دیده ام ندید جمالت را *** در راه وصل، فکر دگر کردم / تا محرمِ حریم حرم گردم *** مُحرم شدم، ز نَفْس حذر کردم / کوى رضاى توست چو میقاتم *** احرامى از خشوع، به بر کردم / رمز یقین، دو رکعتِ خونین است *** من هم وضو زخونِ جگر کردم.